Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016


cafe de flore
cafe de flore

requiem for a dream 

the color purple

perfect sense 
last tango in paris

annie hall
detachment


cinema paradiso


 the unbearable lightness of being
coffee and cigarettes

cafe de flore

hungry hearts 

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Μπορεί να ήρθες σε επαφή μαζί του

εκείνη την βραδιά που υπεροπτικά

του γέλασες ζητώντας αναπτήρα.

δεν ήξερες ποιός είναι και αμήχανα

εξέφρασες απλά ένα ευχαριστώ.

ο τρόπος που ρουφούσες το αναθεματισμένο

έκρυβε απωθημένα μιας ζωής ή απλώς τη λύσσα σου

να δώσεις 'ο,τι κρατούσες μυστικό.

ξεγελάστηκες για λίγο

μέσα σ'αυτό το σύννεφο καπνού

και βρήκες αφορμή για αποκαλύψεις.

ήξερες το όρια σου και όμως πάσχιζες

να τα υπερβείς σε κάθε τζούρα.

στο τέλος το 'σβησες και αυτό

και με ένα βλέμμα πληκτικό

τα παρελκόμενα δεν άργησουν να έρθουν.

ΑΣ ΚΑΝΩ ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ 

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2016

Μεμονωμένα παράθυρα στη σκέψη

μετουσιώνουν τις ανάγκες σαν μια κραυγή

 που όμως δεν ακούγεται...

 μονάχα

τη νύχτα οι αντίλαλοι της σιωπής

διαμαρτύρονται στερώντας στη σκέψη διαφυγή.

έπειτα, απόηχοι κάποιας θλίψης εμφανίζονται 

συνομιλούν με την ψευδαίσθηση

κάποιας ευτυχίας με λέξεις άκρως δηκτικές 

και απελπισμένες.

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Τεράστιες αλληλουχίες προτάσεων με εισαγωγικό το "να" 
να αποδράσω...να ξεφύγω...να απαλλαγώ..να ζήσω..
μαστίζουν την μέρα που φαινομενικά τουλάχιστον
κάνεις πως ζεις τη ζωή σου κατά το δοκούν..
Αποτυγχάνεις διαρκώς στην προσπάθεια σου 
να αρκείσαι και...ξανά πάλι τα "να"..
Και όχι μόνο αυτό, αλλά όσο συνειδητοποιείς
ότι δεν σου ανήκει τίποτα παρά μόνο το ενδεχόμενο πνεύμα σου 
τόσο λαχταράς την άπιαστη ύλη.
"έχω άρα υπάρχω" κραυγάζεις τροποποιώντας με θρασύτητα 
το μότο  του Descartes..εθελοτυφλείς πιστεύοντας οτι η διέξοδος 
βρίσκεται εκεί ακριβώς όπου ποτέ κανένας άνθρωπος δεν βρήκε τίποτα.
μόναχα όταν απαλλαγείς από κάθε είδους ματαιόδοξης επιθυμίας 
γίνεσαι πραγματικά ελεύθερος... ώσπου  η μέρα δεν αργεί πάλι να γίνει 
ενα συνονθύλευμα απο "να".

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

   
Η ΝΥΧΤΑ

Ευτυχώς που υπάρχει και η νύχτα..ευτυχώς..Χαλάλι η πίεση της μέρας όταν ξέρω οτι θα έρθει...
θα την περιμένω...την προσμένω..είναι μια γλυκιά ανακούφιση για μένα η σκέψη της..με ταξιδεύει σε τόπους απρόσιτους, εκεί όπου τη μέρα είναι αδύνατον να περπατήσω.Απαλλαγμένη από κάθε τι που με βαραίνει βαδίζω προς αυτήν με βήμα αμφίβολο και διστακτικό, με αρπάζει από το χέρι και περπατάμε..μου αρέσει τελικά..με ευχαριστεί αυτή η προσμονή για τον ερχομό της. Καταλήγω να συνδιαλέγομαι με την μέρα για να φτάσω στον στόχο: ΤΗ ΝΥΧΤΑ. Αυτή κατανοεί μόνο..Βγαίνει η άβυσσος του ανθρώπου σ'αυτήν. Αποκαλύπτεται με θράσος και αναίδεια.